یه روز مه آلود دوست داشتنی

روز نسبتاً خوبی بود. صبح نمایشنامه‌ی "ماهیار معمار" رو خوندم. مثل بقیه‌ی کارهای رضا قاسمی فوق‌العاده بود. سال 64 نوشته شده و سال 65 اجرا شده که به علت مشکلات اون زمان بیشتر از 32 شب دووم نیاورده. واقعاً جا داره که دوباره روی صحنه ببرنش؛ حتی توی این فضایی که آقایون دارن مقدمات ظهور رو فراهم می‌کنن، فکر نکنم بش مجوز ندن
امروز هوای تهران واقعا محشر بود. یک بارش آرامش بخش که باعث می‌شد همه‌ی نگرانی هات رو فراموش کنی، و بعدش هم یک مه رویایی که درون‌گراها رو از سوراخاشون بیرون می‌کشید. لذت قدم زدن با پوتین، تو جاهایی که آب جمع شده بود رو از دست ندادم. رفتیم گل فروشی واسه گیاه جدیدی که توی آب گذاشته بودم تا ریشه بده، یه گلدون خریدیم. دوست دارم گیاه پرورش بدم. احساس خیلی خوبی بهم می‌ده. اشکال کارم اینه که اسم گیاهام رو نمی‌دونم
تصمیم گرفتم روی وبلاگم از موزیک زمینه استفاده کنم. از قطعه‌ی "بلک کافی" از "پگی لی" تکه‌ای رو که می‌خواستم بریدم و واسه اين که موقع بارشدن خيلي لفت نده، حجمش رو کم کردم. فایل نهایی رو گذاشتم توی "یاهو بریفکیس" اما لولی نتوتسته بود بشنوه. گویا بریفکیس رو فقط خودم بهش دسترسی دارم بنابراین باید جای فایل رو تغییر بدم. هنوز نمی‌دونم دیگه کجا میشه گذاشتش
دارم یه سری آهنگای "جَز" که مدت‌ها بود گوش نداده بودم، گوش می‌دم